من گل سرخ پرتاب كردم / وتو ! سوسن زرد.

آن تو پرپر شد / هر برگش به سويى / شناور بر آب .

و آن من : / پيكر خونينى / پا گير در ناف مرداب /

و سر انجام دركف دريا به خواب.

فرزين عدنانى

لب يا ر ! / سرشته ي گل و خار / تمشك تيغ دار .

گاهي بي تو چنانم كه :

صخره يى آويز بر فراز گدار / بسته به مويى.

و گاهى مي ى خوشگوار / رقصان در غلغل خمخانه يا سبويى.

جاري از پياله يى به جامي / روان در آبگينه ى گلويى .

فرزين عدناني

مكانيزم لفظ سازى - همانطور كه قبلا شرح داده شد- از اندامهايى مانند خوشه هاي ششى ، دهليز ناي ، تا رها ى حنجره ، حفره دهان ،. آرواره ، زبان ، لبها ، منخرين تشكيل يافته وچون ساخت ألفاظ وكلمات تابع رشد ونمو وكار كرد صحيح مجموعه ى آنها ست پس ميتوان عملكرد اين پروسه را يك پديده ژنتيكى وفيزيولوژيكى دانست، امازبان بمثابه يك ساختار بيانى ، كه متشكل از تركيب ألفاظ وكلمات بمنظور تبيين وتوجيه يك واقعييت مشخص ميباشد فرآيندي است كه -اگرچه باواسطه - فيزيولوژيكي تلقي ميشود ، اماعنصر يادگيري وآموزش در آن نقشي أساسي دارد. في الواقع روند شكل گيري ورشد وتكامل زبان از زما

يكي ديگر از مصاديق بارز اين معناكه " گفتن يانوشتن عبارتست از خوانش تصاوير ذهن " موقعييت حرف زدن افرادى است كه به جنون مبتلا هستند . همانطور كه ميدانيم ديوانگان پرت وپلا و درهم ريخته وبي معنى سخن ميگويند وعلت اينست كه ساختار فيزيولوژيكى ى. مغزشان معيوب وبيمار است ، بهمين جهت آرشيو آگااهى و دانسته هايشان نابهنجار و مخدوش شده است وكلمات از روي تصاوير مربوطه جا به جا شده اند ودرنتيجه قرائت آنها از نظم معمول خود خارج گرديده است . در بخشهاي قبل عنوان شد ، نوزاد از زمان تولد تا حدود يك سالگى كه اندام گويائيش ( ريه ، خوشه ها ى ششى ، ناي ، حنجره، فضاى دهان ، زب

نوم چا مسكي، زبان شناس مطرح معاصر ، معتقد است كه : " زبان كما بيش همانطور كه دستگاه ها ى جسمى عادي بدن رشد ميكند درذهن رشد ميكند . ما دادو ستدمان را با جهان در حالتي از لحاظ ژنتيك تعيين شده با اذ هانمان شروع ميكنيم وآن حالت از راه كنش و. واكنش با محيط وتجربيات، آنق در تغيير ميكند تا بوضع نسبتا پخته اى برسد . در اين وضع ما صاحب چيزي ميشويم كه به آن زبان ميگوييم . " (١). . چامسكي دراين تبيين مختصر وكوتاه نظريه ى مهم خود را در بارهء پيدا يش زبان بمثابه يكي از اندام هاي فيزيولوژيكي بدن ورشد وتكامل آن تا زمان بلوغ وپختگي ى آن ارائه ميدهد بدون آنكه مقوله را با تصاوي

اگر چه در جريان " انديشيدن " عملا هيچ كلمه اي را تلفظ نميكنيم اما در كارگاه ذهنمان با كلمات ودر بستر وفور آن مي اند يشيم . ترمه ي آگاهي انسان بوسيله ي تصا ويري كه حواس از محسوسات كسب ميكند بافته ميشود وما اين تصويرها را بوسيله ى زبان قرائت ميكنيم . اگر از دختر ى ٥ ساله سئوال كنيد " كتاب چيست ؟" او ابتدا تصوير كتاب يا كتابهايي را كه قبلا ديده و تجربه كرده در ذهنش مصور ميكند و سپس با كلماتي كه ياد گرفته به قرائت آن ميپر دارد .مثلا جواب ميدهد " كتاب ورق ورق است ، عكس دارد ، قصه دارد ، مادرم از روى كتاب برايم قصه ميگويد و..." اما اگر از همين دختر سئوال شود كه كاربورا

"شب"!

رخسارى در حجاب ،

و " روز " !

جلوه يى بى نقاب .

خوشا تو!

كه از سرچشمه نوش ميكني

با پلك زدنى

جهان را روشن و خاموش ميكني. فرزين عدنانى

تحولات طبيعت با حالات و رفتار هايي كه دارند دائماً به ما پيام ميرسانند وما همواره ميتوانيم اين نشانه ها وعلائم را به مثابه يك متن قرائت كنيم . مثلا يك درخت برومند ، با برگهاي سبز و بروبارش از سلامت رويش وبالندگي سخن ميگويد و ابرها ي تيره ومتلاطم وقوع صاعقه و تندر وباران را محتمل ميكنند . اگر در إطا ق نشيمن و در كنار بخاري گربه ي خانگي مان بخواب رفته باشد ، ممكن است قرائت اين متن سكوت وآرامش و حتي تنهايي را تداعي كند و اين صحنه متنى تفسير پذير وقابل گسترش وشرح وبسط باشد . بطور كلي هر واقعييتي را كه مي نگريم ميتوانيم آنرا بمثابه يك " متن " مورد سنجش قرار د

عشق : / بانگ جرس / عزم رهايي / پرواز از قفس !. عشق: / بال و پر / نه هم آغو شي در بستر . تا هنگا مي كه " هجر " را " وصل " / و " سراب " را " آب " مي بيني / هنوز در راهي. آونگى بين آسمان و زمين . گاهي " پرتابي " به اوج /. گاهي " سقوطي " در ا عماق چاهي . فرزين عدناني

" زبان " شبكه اي در هم تنيده از آواها و نشانه هاي صوتي است كه از طريق گفتار و نوشتار " رويداد " را روايت ميكند، و نيز ابزاري است كه انسان بوسيله ى آن مي انديشد وحاصل انديشه اش را بيان ميكند بديگران انتقال ميدهد. بنا بر اين ما كه امور زند گي مان در. بطن " رويداد" يعني حوادث ، ما جرا ها ، اتفاقات و ارتباطات سير و سريان دارد بايد بدانيم كه اين پديده ى جادويي و افسونگر يك تيغ دو لبه است كه اگر " واقعييت " را به درستي وبه گونه اي قابل فهم بيان نكند ، مفهوم تفسير پذير شده وبه گونه هايي غير واقعي و توهم زا و گمان پر ور تعبير شده و واكنش در برابر آن أشكال متفاوتي بخود

تا هنگامي كه هجر را وصل

و سراب را آب مي بيني

هنوز در راهي .

آونگي بين آسمان و زمين.

- گاهي " پرتابي" به اوج،

گاهي " سقوطي " به ا عماق چاهي -

فرزين عدناني

واپس مى نگرد "حيله گر "

هنگام فرار

پي گيرش نباشى باز ميگردد،

همچنان مدعي و طلبكار .

فرزين عدنانى